سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

آتش پلاسکو در کاغذ اخبار

بروز شده : ٣-١١-١٣٩۵, ١۴:١٩    نسخه چاپی    
وقتی آتش نشانان و مردم کشورهای دیگر اظهار همدردی می کنند ما باید قدرشناس بودنمان را در روزنامه نشان دهیم. همچنین وظیفه روزنامه ها است که آموزش های لازم را در این شرایط به مردم بدهند که زمان روی دادن فاجعه های این چنینی به دنبال عکس سلفی گرفتن نباشند.
 


برای پیشرفت کشور و روزنامه نگاری در ایران باید همه ملزومات را کنار هم داشته باشیم که لازمه آن آموزش های حرفه است و در این راستا لازم است که به روز باشیم و دائما آموزش ببینیم این عیب نیست حتی فردی که 40-30 سال روزنامه نگار است نیز نیاز به آموزش دارد.

 

30 دی ماه آتش نشانان برای خاموش کردن آتش ساختمان پلاسکو اعزام شدند که خبرهای تایید نشده حاکی از آن است که بیش از 20 آتش نشانان جان باختند و بایستی اولویت و تیتر تمام روزنامه های ایران پوشش این فاجعه دلخراش می شد و سپس از ساختمان های فرسوده و راهکار برای بوجود نیامدن حوادث مشابه می نوشتند.
اما برخی به جای این مساله مهم که حتی در تقویم آتش نشانی جهانی ثبت خواهد شد و قلب مردم ایران و حتی همه بشر دوستان را به درد آورد، تخریب ساختمان 54 ساله و برخی خرید لباس شب عید را تیتر یک کردند و برخی هم این خبر را تا حد تهران پایین آوردند و از همه بدتر برخی مرگ این انسان های فداکار را هم سیاسی کردند.
در این راستا با استاد محمود مختاریان از اساتید برجسته صفحه آرایی ایران به گفت وگو پرداختیم و وی به تحلیل بهترین و بدترین تیترها و صفحه روزنامه ها پرداخت که مشروح آن در ادامه می آید:


صفحه نخست روزنامه های شنبه کشور را چگونه دیدید؟


من معتقدم صفحه اول همه روزنامه ها باید اختصاص به این خبر که شوکی در سراسر ایران بوجود آورد پیدا می کرد زیرا یک اتفاقی است که آنقدر اهمیت و جای کار داشت که با تهیه گزارش و مقاله تمام صفحه اول به آن اختصاص پیدا کند اما برخی حتی نیم تای کامل روزنامه را به این فاجعه اختصاص ندادند.
دیروز ماجرای انتخاب ترامپ و مسائل دیگر مهم بود اما در 365 روز سال می توان این مطالب را کار کرد.
تمام نشریات ما موظف بودند که یک صفحه جداگانه گزارش تصویری کار کنند برای این که تبعات آن به حدی گسترده بود که مردم را درگیر می کرد، در این حادثه تعدادی از هموطنان ما جان خود را از دست دادند، خیابان ها قفل شد و حتی روح و روان مردم تحت تاثیر این فاجعه قرار گرفت.
گزارش تصویری باید وسعت اتفاق، خاموش کردن آتش و فروریختن ساختمان و عکس قبل و بعد را نشان می داد.
در چنین شرایطی روزنامه ها باید بتوانند که شوک را منتقل کنند اصطلاحی است که فرانسوی ها می گویند صفحه نخست سیلی در گوش مخاطب است به این معنا که شوک و اثرگذاری تصویری که به مخاطب منتقل می کند باید مانند زدن سیلی مخاطب را روی صفحه نگه دارد.
به عنوان مثال در سینما موسیقی، متن فیلم را پشتیبانی می کند و حتی نباید ما موسیقی را به صورت ملموس متوجه شویم گرافیک نیز از متن پشتیبانی می کند به این معنا که دیدنی در خدمت خواندنی است و گرافیک ما در خدمت این است که محتوا را خوب عرضه کند زیرا بسیاری از اوقات فرم محتوا را نجات می دهد.
ما تیتر و عکس خوان هستم و دیدنی و خواندنی از هم جداست و سردبیر مسئول محتوا و مدیرهنری مسئول شکلی نشریه است و روزنامه ها باید برای این مهم فردی آموزش دیده را بگمارند.
وظیفه سردبیر تیم سازی، چینش تحریریه و موج سازی است که بتواند بحران ها را مدیریت کند و سردبیری که به این وظایف آگاه باشد نشریه را به نحوی می بندد که حس اتفاق را به مخاطب منتقل کند.
همه جای دنیا 80 درصد دیدنی و 20 درصد خواندنی هستند بسیاری از اوقات فرم محتوا را نجات می دهد.
ما در عصر رسانه های تصویری هستیم که روزنامه نگاران با تصویر حرف می زنند و تغییرات جهانی را با تصویر نشان می دهند زیرا اثر گذاری تصویر بالاست و باید تصویر مناسب بکار گرفته شود.
البته این قضیه یک وفاق ملی بود که رسانه ها کمتر به آن پرداختند زیرا مردم با ماموران آتش نشانی همدردی کردند و خواننده ها معروف مانند همایون شجریان و محسن چاووشی برایشان آواز خواندند، بسیاری از کاریکاتوریست ها کاریکاتور کشیدند و بهزاد خورشیدی پوستر طراحی کرده بود که این ها اقدامات مهمی تلقی می شود که باید روی آن کار شود.


در خصوص تیتر روزنامه ها چه نظری دارید؟


زیبایی کار روزنامه ها به این بود که بیشتر تیترهای کوتاه داشتند اما تیتر زدن تخصص و هنری است که از دست همه بر نمی آید.
در همه جای دنیا یک یا دو نفر در تحریریه هستند که تیتر می زنند زیرا هر کسی نمی تواند تیتر مناسب را انتخاب کند.
تیتر باید بتوانند همه ابعاد را نشان دهد و در این قضیه شوک، به شهادت رسیدن آتش نشانان و اتفاقی که روی داده را نشان دهد و در عین حال مردم را هم متاثر کند.


اشکال نشریه های ایران چیست که دیگر تکرار نشود؟


هر چند که این موضوع سلیقه ای هم هست اما تخصصی نیرو تربیت نکردیم که امروز بگوییم چرا صفحات را این گونه بستند.
روزنامه نگاری تحقیقی، بحران، پاورقی نویسی، شهروندی و توسعه تربیت نکردیم؛ تیترهایی که برای این حادثه احساس را منتقل کند روزنامه نگاری بحران می خواهد که ما

نداریم.


از 30 نوع روزنامه نگاری در جهان چند نوع را در ایران داریم؟


بسیاری را اصلا نداریم و برخی را بلد نیستیم به عنوان مثال پاورقی نویسی در روزنامه نگاری یک حسنی است که پیش از انقلاب خوب و قوی بوده ایرج مستعان، محمد بلوری، کوروس بابایی، هوشنگ حسامی و صدرالدین اللهی پاورقی می نوشتند که خیلی کار سختی است.
ذبیح الله منصوری 10 صفحه راجع به حسن صباح در چهارهزار کلمه نوشته که به حدی گیرایی دارد که حتی همراه با غذاخوردن هم آن را می خوانی از هر کس برنمی آید و بسیار سخت است اما پس از انقلاب روزنامه های ما به این سمت نرفتند که این مهم را نباید دست کم گرفت.
ژاپنی ها روزنامه نگاری بحران را می دانستند که توانستند از سونامی خارج شوند و یک سال بعد از سونامی 9 درصد و سال بعد 27 درصد گردشگری را احیا کنند در حالی که 10 هزار نفر در سونامی آنان ناپدید شدند.
شبکه ان اچ کی تنها شبکه جهانی زلزله نگاری برای این کشور است که دو دقیقه پیش از زلزله اطلاع می دهند که تا دو دقیقه دیگر زلزله هشت ریشتری روی خواهد داد.
برای پیشرفت کشور و روزنامه نگاری در ایران باید همه ملزومات را کنار هم داشته باشیم که لازمه آن آموزش های حرفه است و در این راستا لازم است که به روز باشیم و دائما آموزش ببینیم این عیب نیست حتی فردی که 40-30 سال روزنامه نگار است نیز نیاز به آموزش دارد.
مدیر مسئولان باید روزنامه نگاری سایبری را بلد باشند در این قضیه اطلاع رسانی شبکه های مجازی خوب بود و روزنامه ها دو روز هم فرصت داشتند.
نظر شما در مورد این که برخی روزنامه ها هیچ اشاره ای به آتش نشانان نکردند و تیتر سیاسی را بستند چیست؟
حتما باید از آتش نشانان زحمت کش در هر شرایطی قدردانی کنیم به خصوص در این شرایط که جانشان را برای سلامتی دیگران هدیه کردند.
وقتی آتش نشانان و مردم کشورهای دیگر اظهار همدردی می کنند ما باید قدرشناس بودنمان را در روزنامه نشان دهیم.
همچنین وظیفه روزنامه ها است که آموزش های لازم را در این شرایط به مردم بدهند که زمان روی دادن فاجعه های این چنینی به دنبال عکس سلفی گرفتن نباشند.


بهترین روزنامه ها از لحاظ صفحه آرایی و تیتر کدام بودند؟


روزنامه صبح نو خیلی خوب بود اما اگر من بودم تیترم را قرمز می کردم و روزنامه ایران و سپس همشهری.


بهترین تیتر کدام بود؟


بیشتر روزنامه ها خوب کار کردند و چارچوب، سلیقه و تفاوت در نگاه وجود دارد البته برخی روزنامه ها تیترهایی را که انتخاب کرده بودند شوک را انتقال نمی داد.


کدام تیتر به یادتان مانده است؟


سوگ سیاوشان قشنگ بود اما باید بگوییم عزا شده این درد را باید بگوییم.


لطفا در خصوص خوب یا بد تیتر روزنامه ها توضیح دهید؟ بدترین تیترها کدام بودند؟


درد پلاسکو خیلی بد بود، و تیترهای فروپاشی بلندترین ساختمان 54 ساله پایتخت، آینده مبهم تهران خوب نبود.


من با انتزاعی کار کردن موافق نیستم تیتر دو روزنامه تحت عنوان «ای شمع تو هم حرمت پروانه نگه دار» و «ایستاده ام چو شمع مترسان ز آتشم» به نظرم نچسب بودند.


برایم تعجب آور بود که یک نشریه روزنامه اصفهان را به یک شکل و روزنامه تهران را به گونه ای دیگر کار کرده بود این خبر به تهران اختصاص نداشت.
یک روزنامه تیتر زده بود که ریال ارزان شد پلاسکو سوخت و عکس شهردار منطقه را گذاشته بود این ها با هم همخوانی ندارد یک روزنامه عکس دو مامورآتش نشانی را در حال گریه صفحه نخست روزنامه خود کرده بود اما نخست باید اتفاق را بیان می کرد و در حاشیه این عکس را می گذاشت.
صفحه آرایی روزنامه 19دی هم خوب بود اما تیتر نباید اختصاص به تهران داشته باشد زیرا این خبری کشوری بود.


تنها یک روزنامه از نقاشی استفاده کرده بود، نظر شما دراین باره چیست؟


نظر سردبیر این گونه بوده اما اعتقاد من این است که حتما باید در چنین اتفاقاتی باید تصویر کار شود که این اتفاق را نشان دهد کاریکاتورو نقاشی خوب است اما امروز عکس می خواست


روزنامه های ورزشی چگونه بودند؟


روزنامه های ورزشی برای این خبر خوب کار کرده بودند.

telegram 19dey.com

اخبار مرتبط

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ٣-١١-١٣٩۵, ١۴:١٩

   

پر مبحث ترین ها